Samotmość a osamotnienie

[Mona]

Czy samotność to coś złego?

na pewno nie i jeśli człowiek dobrze rozumie istotę samotności, to nie wpadnie w osamotnienie.
Ja lubię być czasami sama

[Mysiorek]

Samotnym można być i w "tłumie" i w związku.

Z tym się zgodzę. Ale nie pasi mi to, że jest to stan przejściowy.

Gdyby nie było takiego dążenia do kontaktu z innymi, nie byłoby samotności, wyrażanej jako brak, niedostatek.

Do tego miejsca podobało mi się. Ale wkradła się tu jakaś luka:
sugerujesz, że samotność to uczucie nabyte poprzez kontakt z innymi? A gdy ktoś nie dąży do takiego kontaktu, ba, znika na bezludną wyspę i odrzuca wszystko od "innych" - nie jest już samotnym?

Bez sensu

Może przez nieuważne słowo "sam", a nie "samotny" (w tym sensie powinno być rozumiane "sam"). Czyli: Czy jednak jest zawsze samotny, a tylko czasami nieosamotnionym? Skoro samotność mamy w sobie i jest to ten nasz "wewnętrzny świat" możemy go "udostępnić" (pozwolić dotknąć) innym. Nieważne czy to partner czy przyjaciele lub zupełnie ktoś inny. Można dopuścić do jego przenikania przez kogokolwiek. Czy wtedy choć deko mniej jesteśmy samotni?

ludzie uciekający w samotność

... chyba w osamotnienie , bo samotność zawsze jest.

Heh wiem już, że jest i jakie miejsce zajmuje. Ale nie wiem co to jest, brak mi tu jakiejś definicji.
Czy wszyscy czujecie samotność? Nawet będąc lub nie osamotnionym?

[Mona]

.. chyba w osamotnienie , bo samotność zawsze jest.

Według Ciebie samotność jest zawsze, bo tak stwierdziłeś. Jednak mnie wydaje się, że jednak jest to stan przejściowy, a jeśli trwa długo, to przechodzi w osamotnienie

[Kolec22]

Każdy z nas jest samotny w tym sensie że NIKT NIGDY poza nami nie będzie wiedział, co czujemy w środku, co przeżywamy, co myślimy. Nasze myśli i uczucia widzimy tylko my, a nasze życie jest tylko nasze. Nie możemy dzielić naszego życia z kimś, i śmierć też przyjdzie tylko po nas, a reszta wokół nas zostanie żyć dalej i my gasnącym wzrokiem świadomości to zobaczymy.

[pani_minister]

sugerujesz, że samotność to uczucie nabyte poprzez kontakt z innymi? A gdy ktoś nie dąży do takiego kontaktu, ba, znika na bezludną wyspę i odrzuca wszystko od "innych" - nie jest już samotnym?

Nie potrafisz odrzucić wszystkiego. Samo podjęcie takiej decyzji wynika z tego, ze jako czlowiek żyłeś wśród ludzi, uksztaltował Ci się jakiś tam społeczny układ. Wybór o odrzuceniu tego układu wynika z tego, że juz go poznałeś. Nie możesz nagle postanowić, ze staniesz się Kasparem Hauserem, bo takie widzenie świata jest dla Ciebie już nieosiągalne. To pierwsza sprawa. Druga to taka, że dążenie do kontaktu z innymi, do nawiązania nici porozumienia jest naturalne. O to chodzi, że każdy doskonale rozumie slowo samotność - własnie jako brak tego kontaktu z innymi. Być może każdy troche odmienne treści z tym wyrazem utożsamia, ale nie znajdziesz nikogo, kto nie zrozumie tego konceptu. Żeby nie być samotnym, nie znać tego oczucia, odczuwać je jako coś obcego i niewyobrażalnego - trzeba by byc częścią jakiegoś umysłu zbiorowego. Dopiero bowiem, gdy masz kontakt absolutny z drugim bytem, gdy stajesz się jego częscią niemalże, samotność przestaje dla Ciebie istnieć. Bezludna wyspa nie jest żadnym wyjściem, możesz na niej skupić się na sobie i introspektyw dokonywać, ale zawsze będziesz rozumial pojęcie samotności. Co najwyżej bedziesz się nim cieszyl i starał się wykorzystać tę samotnośc w całej jej pełni.

brak mi tu jakiejś definicji.

Nie wszystko daje się zdefiniować. Słowa są niedoskonałe, prawie tak jak umysły

Czy wszyscy czujecie samotność?

Jesteśmy samotnością. Osobni na wieki, chyba, że nadejdzie jakaś nieludzka iluminacja.

[Kolec22]

Pani Minister, w pełni zgadzam się z Pani poglądami na ten temat, mimo całej jego egzystencjalnej melancholii i bezwyjściowej tkliwości........

[pani_minister]

Kolec, słońce moje, żebys Ty wiedział, jak mi do tkliwości daleko, to byś głupot nie pisał

Ale cieszę się, że się zgadzasz

[Mysiorek]

jeśli trwa długo, to przechodzi w osamotnienie

To mnie się zupełnie nie zgadza, bo samotnym można być nie będąc osamotnionym

Nie potrafisz odrzucić wszystkiego. Samo podjęcie takiej decyzji wynika z tego, ze jako czlowiek żyłeś wśród ludzi, uksztaltował Ci się jakiś tam społeczny układ.

Przyjmij, że jest Ci to dane z "natury": jako niemowle lądujesz na takiej bezludnej wyspie i żyjesz. Nie ma zwierząt "stadnych". Wtedy czujesz tą samotność, czy nie?

gdy masz kontakt absolutny z drugim bytem, gdy stajesz się jego częscią niemalże, samotność przestaje dla Ciebie istnieć.

To zrozumiem, o tym pisałem wcześniej - "dotknięcie ... duszy". Ale gdyby nigdy nie spotkać żadnego innego bytu? Czy również nie bylibyśmy samotni?

[pani_minister]

Ale gdyby nigdy nie spotkać żadnego innego bytu? Czy również nie bylibyśmy samotni?

jako niemowle lądujesz na takiej bezludnej wyspie i żyjesz. Nie ma zwierząt "stadnych". Wtedy czujesz tą samotność, czy nie?

A skąd ja mam to wiedzieć? Nigdy nie bylam takim niemowlakiem
Na podstawie tego, co przeżyłam i co odczuwam, o czym dowiedziałam się w trakcie mego życia, skłaniałabym się ku tezie, że zawsze odczuwasz, że jestes częścią większej całości. Udowodnic tego nie potrafię i nie zamierzam.

[Mysiorek]

skłaniałabym się ku tezie, że zawsze odczuwasz

Ja też. Nawet na bezludnej pojawiłyby się pytania: kim ja jestem i po co.

[Mona]

bo samotnym można być nie będąc osamotnionym

Nie pisałam inaczej

Nawet na bezludnej pojawiłyby się pytania: kim ja jestem i po co.

Interesujące jest w tym momencie to, czy człowiek, który od niemowlęctwa żyłby na takiej wyspie, to odczuwałby samotność pomimo tego, że nie ma pojęcia o tym, że gdzieś żyją inni ludzie? Czy odczuwanie samotności nie wiąże się właśnie z tym, iż wiemy o tym, że wokól nas żyją inni ludzie, a pomimo to jesteśmy samotni?

[mrt]

A ja nie wiem, czy w ogóle bym rozróżniała samotność i osamotnienie. Bardziej pasuje mi podział na osamotnienie z wyboru i osamotnienie bez wyboru, i nie jest to różnica jedynie w nazewnictwie.

Gadanie, że samotność pozwala nam się poznać, odnaleźć tożsamość, to bzdura. Dzięki Innemu odnajdujemy tożsamość i wiemy, że my to my i nikt inny, i właśnie taki a nie inny. Samotność to osamotnienie z wyboru - bycie samemu z wyboru.

A człowiek nie jest samotny. Jest wyjątkowy, ale nie samotny. Co najwyżej może być sam z wyboru albo bez wyboru.

To żem napisała...

[Mysiorek]

To żem napisała...

Mam wrażenie, że o osamotnieniu... ale pokminię jeszcze, w sobie

[mrt]

Mam wrażenie, że o osamotnieniu...

Dokładnie. Bo samotności nie ma, nie istnieje w ogóle takie zjawisko. To, co rozumiemy pod postacią samotności, to jedynie osamotnienie z wyboru lub "jedyność". A sama samotność jest przereklamowana i wyniesiona na piedestał, zupełnie bez sensu. Nie demonizujmy i nie róbmy się wyjątkowymi. Jesteśmy jedynie jedyni, lecz nie wyjątkowi.

[pani_minister]

A człowiek nie jest samotny. Jest wyjątkowy

Nie demonizujmy i nie róbmy się wyjątkowymi

Mrt, jak się staram zrozumieć, tak nie mogę.

A tak poza tym, to wszystko jest kwestią nazewnictwa. To, co Ty określasz jako tożsamość ("my i nikt inny"), ja nazywam sobie samotnością (jestem ja i nikt inny - jestem sama). I dla mnie taka samotność jest jedyną prawdziwą. Ta "jedyność".

Czym jest zaś "osamotnienie z wyboru", czyli druga postać samotności wymieniana przez Ciebie?

[paula19]

Uważam że z natury człowiek jest istotą społeczną. Nie potrafimy żyć bez drugiej osoby. Dlatego tęsknimy za istotą która nas będzie potrafiła zrozumieć. Gdy takiej nie znajdujemy czujemy się samotni. Ale są rózne jej odmiany. Ja czuje się samotna jeśli chodzi o mije poglądy.

[onlyjusti]

paulo19 - zgadzam się z Twoją wypowiedzią, i Ja również bywam osamotniona, w podejsciu, do niektórych spraw, ale to tym lepiej, bo mam świadomość że wybijam się ponad tłum... Geniusze zazwyczaj byli nierozumiani przez społeczeństwo i najblizszych ludzi, przez to osamotnieni w swojej mądrosci Jesteśmy cichymi geniuszami