anoreksja

[mrt]

Jak dla mnie to jak ktoś jest wg większości ludzi z otoczenia chudy, a sam siebie uważa za grubego, to wtedy to jest anoreksja.

Ale mnie nie interesuje, kiedy już jest anoreksja, bo tyle to sama mogę zobaczyć. Mnie intryguje granica, czyli moment, w którym trzeba powiedzieć STOP. Przecież nie można powiedzieć STOP, jak już sama skóra i kości - wtedy już za późno.

[Anula]

Mnie intryguje granica, czyli moment, w którym trzeba powiedzieć STOP.

To może właśnie wtedy, gdy znajomi zaczynają powtarzać "Aleś ty chuda"?
Tu się pokusili o podanie BMI dla anoreksji. Trochę to naciągane, ale zawsze jakiś punkt odniesienia.

[lollirot]

Trochę to naciągane

no. wg tego mam anoreksje. a przed chwila sie objadlam jak swinka i sprawilo mi to dzika przyjemnosc

To może właśnie wtedy, gdy znajomi zaczynają powtarzać "Aleś ty chuda"?

a moze wtedy, kiedy glownym celem w zyciu staje sie obsesyjne odchudzanie? anoreksja to choroba duszy, to co dzieje sie potem z cialem, to efekt.

[Dzindzer]

Mnie intryguje granica, czyli moment, w którym trzeba powiedzieć STOP.

teoretycznie kiedy wskaźnik BMI pokazuje, ze jest niedowaga, wtedy powinno sie przestac odchudzac. a praktycznie to nie wiem. Bo gdzie zaczyna sie niedowaga łatwo stwierdzic. Tylko, ze anoreksja nie zaczyna sie w momencie kiedy kobieta jest juz totalnie wychudzona, to zaczyna sie wczesniej. to trwa juz wtedy kiedy ona boi sie cos zjesc, kiedy ukrywa jedzenie, kiedy nie moze prestac, nigdzie nie jest powiedziane, ze juz wtedy mozna jej wszystkie zebra policzyc. Tylko, że wtedy otoczenie nie dostrzeże problemu, bo jest ukryty. sama zainteresowana równiez

[natasza]

ano nie znany, a szkoda. Mnie tez wkurza, że wiele osób mówi " ale jesteś chuda!", ale przecież jest różnica między byciem szczupłą, a chudą ! Oczywiście, dziewczyny na zdjęciach Wstrętnej są niezaprzeczalnie wychudzone. Ale właśnie gdzie jest ta granica między dziewczyną "normalną" a "chudą" ?

Myslę, że granica jest w psychice. Jesli dziewczyna będac szczupła mówi, że jest za gruba i zaczyna kombinować to znaczy, że jest problem.

A ta widzialna granica? Dla każdego jest inna. Dlatego już nie zwracam uwagę na to, że ktoś mówi, że jestem chuda. Ja dla siebie jestem ok i to się liczy. A jeszcze bardziej liczy się to, że moja sylwetka nie jest wygenerowana kompleksami i manią szczupłości, lecz naturalnością. A ludzie gadać zawsze będą. O wszystkich, czy to chudych czy to grubych. Niech gadają.

[Miltonia]

Zaburzenia odzywiania zaczynaja sie wtedy, kiedy jedzenie zaczyna sluzyc czemus wiecej niz zaspokajanie glodu. W otylosci napelnienie zoladka daje odczucie przyjemnosci i zaglusza braki emocjonalne, w anoreksji daje poczucie kontroli (czasem jedynej jaka ma sie w zyciu), w bulimii jest to bardziej mieszane, czyli kontrola + zapelnianie pustki. Troche to oczywiscie uproscilam.

[Grace]

Troche to oczywiscie uproscilam.

trochę? Ty to zupełnie uprościłaś! To, że lubię coś zjeść i mi to sprawia przyjemność znaczy, że mam tendecję do otyłości ? Śmieszne.

[sophie]

To, że lubię coś zjeść i mi to sprawia przyjemność znaczy, że mam tendecję do otyłości ?

A doczytalas reszte?!?!?

W otylosci napelnienie zoladka daje odczucie przyjemnosci i zaglusza braki emocjonalne

Sporo ludzi lubi jesc i nie ma tendencji do otylosci. Nie upraszczaj Gosia...

[Dzindzer]

To, że lubię coś zjeść i mi to sprawia przyjemność znaczy, że mam tendecję do otyłości ?

to znaczy tyle, ze jedzenie sprawia ci przyjemnosci.
a tu chodzi o cos takiego, ze ktos niby wie, ze ma tyle nie jesc, a jak mu smutno, jak czuje pustke, jak ma jakies pragnienie emocjonalne to je, je duzo, a potem potem ma poczucie winy i znowu pustke, zal do siebie, swiata. Potem znowu je. Taka osoba czesto nie wie kiedy czuje sie gorzej zanim zje, kiedy tak tego potrzebuje, czy po jedzeniu przejedzona kiedy radosc z jedzenia mija, emocje złe wracaja a ona widzi, ze nic sie nie zmieniło.